Frederick Banting - jeden z odkrywc贸w insuliny

 

Spis tre艣ci

  1. Praca nad leczeniem cukrzycy
  2. Nagroda Nobla i inne odznaczenia
  3. Rodzina
  4. Kilka s艂贸w o drugiej 偶onie Noblisty

frederick-banting.jpg Odkrywcy insuliny Charles Herbert Best oraz Frederick Banting w 1924 roku.
殴r贸d艂o: Wikimedia Commons

Frederick Grant Banting urodzi艂 si臋 14 listopada 1891 r. w Alliston w Ontario w Kanadzie jako najm艂odszy z pi臋ciorga dzieci Williama Bantinga i Margaret Grant. W Alliston ucz臋szcza艂 do szk贸艂 publicznych. Chcia艂 s艂u偶y膰 w wojsku. Jednak z powodu wady wzroku zosta艂 odrzucony, wi臋c w 1910 r. na Uniwersytecie w Toronto zacz膮艂 studiowa膰 teologi臋, ale po trzech latach przeni贸s艂 si臋 na studia medyczne. Jego edukacj臋 przerwa艂 wybuch I wojny 艣wiatowej. W 1916 r. do艂膮czy艂 do Korpusu Medycznego Kanadyjskiej Armii, w kt贸rej s艂u偶y艂 podczas pierwszej wojny 艣wiatowej we Francji. W 1918 r. zosta艂 ranny w bitwie pod Cambrai. Otrzyma艂 nawet odznaczenie: brytyjski Krzy偶 Wojskowy za heroizm pod ostrza艂em. Banting jeszcze w trakcie wojny (jesieni膮 1916 roku) zdo艂a艂 doko艅czy膰 studia i uzyska膰 lekarski dyplom. W 1919 roku wr贸ci艂 do Ontario w Kanadzie i pracowa艂 na oddziale dzieci臋cym szpitala w Toronto. Prowadzi艂 tak偶e w艂asn膮 praktyk臋 i swoje badania. By艂 te偶 wyk艂adowc膮 w miejscowej szkole medycznej, gdzie naucza艂 anatomii i fizjologii.

Praca nad leczeniem cukrzycy

Wcze艣niej jednak Banting bardzo zainteresowa艂 si臋 cukrzyc膮. Prace Bernharda Naunyna, Oskara Minkowskiego, Edwarda Alberta Sharpey-Schafera i innych wykaza艂y, 偶e cukrzyca by艂a spowodowana brakiem hormonu bia艂kowego (nazwanego przez Schafera insulina) wydzielanego przez wysepki Langerhansa w trzustce. Uwa偶no, 偶e insulina kontroluje metabolizm cukru, tak 偶e jego brak powoduje gromadzenie si臋 cukru we krwi i wydalanie nadmiaru cukru z moczem. Pr贸by dostarczenia brakuj膮cej insuliny poprzez karmienie pacjent贸w 艣wie偶膮 trzustk膮 lub jej ekstraktami zako艅czy艂y si臋 niepowodzeniem, prawdopodobnie dlatego, 偶e insulina bia艂kowa zosta艂a w nich zniszczona przez enzym proteolityczny trzustki. Problem polega艂 zatem na tym, jak pozyska膰 insulin臋 z trzustki przed jej zniszczeniem.

Gdy w 1920 roku Bating przygotowywa艂 jeden z wyk艂ad贸w, trafi艂 na artyku艂 Mosesa Barrona, kt贸ry opisywa艂 interesuj膮cy, niecz臋sty przypadek kamienia przewodu trzustkowego. Tak zrodzi艂o si臋 zainteresowanie Bantinga tym, co dzieje si臋 w trzustce. W tamtych czasach badania nad jej funkcj膮 w metabolizmie cukr贸w nabiera艂y rozp臋du, ale uczeni napotykali na trudno艣ci i wiele do艣wiadcze艅 ko艅czy艂o si臋 niepowodzeniami. Banting w tej dziedzinie nie mia艂 zupe艂nie do艣wiadczenia i swoje eksperymenty zaczyna艂 praktycznie od zera. U艣wiadomi艂 mu to profesor John James Rickard Macleod, kt贸ry t膮 tematyk膮 na Uniwersytecie w Toronto zajmowa艂 si臋 od dawna. Banting jednak nie odpu艣ci艂 i przedstawi艂 swoj膮 koncepcj臋 bada艅. Prosi艂 te偶 profesora, by udost臋pni艂 mu swoje laboratoria i asystent贸w do pomocy. Szkocki naukowiec, starszy o 15 lat od Bantinga, pocz膮tkowo nie zareagowa艂 z entuzjazmem na wie艣ci (osiem lat wcze艣niej og艂osi艂 prac臋, w kt贸rej wyrazi艂 przypuszczenie, 偶e wydzielina produkowana w trzustce mo偶e nigdy nie zosta膰 odkryta). W ko艅cu jednak m艂ody chirurg przekona艂 Macleoda do swojego pomys艂u. Kanadyjczyk dosta艂 skromn膮 pracowni臋, psy do do艣wiadcze艅 i studenta medycyny do pomocy, Charlesa Besta. Zesp贸艂 Bantinga rozpocz膮艂 prace pe艂n膮 par膮 w maju 1921 roku. Badania by艂y prowadzone na psach. By艂y dwie grupy: jednym podwi膮zano przewody trzustkowe, innym wywo艂ano sztucznie cukrzyc臋, poprzez usuni臋cie trzustki i im naukowcy podawali ekstrakt z trzustek zwierz膮t z pierwszej grupy. Prace by艂y trudne i z powodu niewielkiego do艣wiadczenia Bantinga pocz膮tkowo sz艂y bardzo opornie, a wiele zwierz膮t zdycha艂o. Jednak efekty by艂y coraz bardziej obiecuj膮ce. U ps贸w-cukrzyk贸w udawa艂o si臋 dzi臋ki ekstraktowi pozyskanemu z trzustek zwierz膮t z pierwszej grupy radykalnie obni偶a膰 poziom glukozy we krwi. W ko艅cu si臋 uda艂o - 27 lipca 1921 r. Banting i Best pobrali trzustki od ps贸w z pierwszej grupy, zmielili je na mas臋, kt贸r膮 nast臋pnie przes膮czali. Uzyskany w ten spos贸b ekstrakt podali pierwszej pacjentce - suczce Marjorie, kt贸rej wcze艣niej usuni臋to trzustk臋. W ci膮gu godziny poziom glukozy w krwi zwierzaka spad艂 prawie o po艂ow臋. Macleod, kt贸ry wr贸ci艂 z urlopu w Szkocji, nie m贸g艂 uwierzy膰, 偶e jego podw艂adni zrobili tak wielkie post臋py. Na spotkaniach naukowych obdarzony talentem oratorskim Szkot szybko zacz膮艂 przedstawia膰 ich osi膮gni臋cia jako swoje, czego Banting, kt贸ry z trudem si臋 wys艂awia艂, nie m贸g艂 mu tego darowa膰.

Warto pami臋ta膰, 偶e leczenie cukrzycy w ogromnym stopniu zawdzi臋czamy w艂a艣nie psom.

frederick-banting-z-psem.jpg

Charles Best (z lewej) i Frederick Banting wraz z psem na dachu jednego z budynk贸w medycznych Uniwersytetu w Toronto, zdj臋cie wykonane przez Henry鈥檈go Mahona w sierpniu 1921 roku. Fot. Courtesy of the Thomas Fisher Rare Book Library, Insulin collections, University of Toronto

W grudniu 1922 roku pierwszy raz podano ekstrakt sporz膮dzony przez zesp贸艂 Bantinga cz艂owiekowi. W tym czasie w ekipie pracowa艂 ju偶 tak偶e do艣wiadczony biochemik James Bertram Collip.

Nagroda Nobla i inne odznaczenia

Za odkrycie insuliny Banting razem z Macleodem otrzymali w 1923 roku Nagrod臋 Nobla, chocia偶 sam Banting uwa偶a艂, 偶e wyr贸偶nienie bardziej ni偶 Macleodowi nale偶a艂o si臋 Charlesowi Bestowi. Kanadyjczyk zdecydowa艂 si臋 podzieli膰 honorami i nagrod膮 pieni臋偶n膮 ze swoim koleg膮 Bestem. To samo zrobi艂 Macleod w stosunku do Collipa. Jednak mimo to Best i Collip s膮 powszechnie zapomniani jako wsp贸艂tw贸rcy tego osi膮gni臋cia naukowego.

W 1923 r. Parlament kanadyjski przyzna艂 Bantingowi rent臋 do偶ywotni膮 w wysoko艣ci 7500 USD. By艂 cz艂onkiem wielu akademii medycznych i stowarzysze艅 w Kanadzie i za granic膮, w tym Brytyjskich i Ameryka艅skich Towarzystw Fizjologicznych oraz Ameryka艅skiego Towarzystwa Farmakologicznego. W 1934 roku kr贸l Anglii Jerzy V nada艂 Bantingowi tytu艂 szlachecki Sir. W maju 1935 r. zosta艂 wybrany cz艂onkiem Towarzystwa Kr贸lewskiego. W 2004 r. Banting zosta艂 wprowadzony do galerii s艂aw wynalazc贸w krajowych.

Jako zapalony malarz Banting wzi膮艂 kiedy艣 udzia艂 w wyprawie malarskiej ponad ko艂em podbiegunowym, sponsorowanej przez rz膮d.

Rodzina

W 1924 roku Banting po艣lubi艂 Marion Robertson, kt贸ra by艂a technikiem rentgenowskim w szpitalu Toronto. W 1928 roku urodzi艂 si臋 im syn William. Ma艂偶e艅stwo zako艅czy艂o si臋 rozwodem w 1932 r. William zosta艂 z matk膮, ale cz臋sto odwiedza艂 ojca. W 1937 r. Banting po艣lubi艂 Henriett臋 Ball (uko艅czy艂a w 1932 r. Uniwersytet Mount w Allison ze specjalizacj膮 z biologii, a w 1937 r. uzyska艂a tytu艂 magistra medycyny), kt贸ra 艣ci艣le z nim wsp贸艂pracowa艂a.

Kiedy wybuch艂a druga wojna 艣wiatowa, Banting pe艂ni艂 funkcj臋 oficera 艂膮cznikowego mi臋dzy brytyjskimi i p贸艂nocnoameryka艅skimi s艂u偶bami medycznymi. W lutym 1941 r. odni贸s艂 ci臋偶kie rany w trakcie lotu do Anglii, kiedy samolot Lockheed Hudson, kt贸rym podr贸偶owa艂, rozbi艂 si臋 na Nowej Fundlandii. Zmar艂 nast臋pnego dnia.

Henrietta-Banting.jpg Henrietta Banting

Kilka s艂贸w o drugiej 偶onie Noblisty

Henrietta Bantting po 艣mierci m臋偶a do艂膮czy艂a do Korpusu Medycznego Royal Canadian Army. Po wojnie pracowa艂a i w Anglii i w Hongkongu. Po powrocie do Toronto za艂o偶y艂a prywatn膮 praktyk臋, potem zosta艂a dyrektorem kliniki wykrywania raka. Inspirowa艂a kobiety do podejmowania kariery zawodowej jako lekarze. Zosta艂a cz艂onkiem Canadian Cancer Society (najwi臋ksza kanadyjska organizacja charytatywna na rzecz walki z rakiem i finansuj膮ca badania nad rakiem). Henrietta Banting zmar艂a na raka w 1976 r. Na jej cze艣膰 utworzono Centrum Raka Piersi Kobiet. Jej praca medyczna, badania nad rakiem i jej determinacja, by inspirowa膰 m艂ode kobiety do kontynuowania kariery medycznej i powa偶nego traktowania zdrowia kobiet, maj膮 ogromne znaczenie i nale偶y j膮 pami臋ta膰 wraz z Frederickiem Bantingiem jako wa偶ne osoby w historii rozwoju medycy.

Posted in Cukrzyca wczoraj on Nov 15, 2019.

<< Powr贸t

Dodaj komentarz